Deewrite: สวัสดีค่ะ แนะนำตัวสักนิดนะคะ

พี่วรา: ชื่อ วราพร นามปากกา วรา เป็นคุณแม่สุดสวยมีลูกเป็นลิง 2 ตัวค่ะ

Deewrite :อะไรคือแรงบันดาลใจที่ทำให้อยากเขียนเรื่องคะ

พี่วรา : (หัวเราะ) ที่อยากเขียนเพราะมั่นใจผิดๆ ว่าตัวเองเล่าเรื่องให้คนอื่นฟังได้สนุก
ซึ่งถือเป็นความมั่นใจที่ผิด เหมือนคนอยากเป็นตลกที่นึกว่าตัวเองขำ พอขึ้นเวทีจริง แป๊ก!

Deewrite :ทราบว่าทำหนังสือทำมือด้วย ตอนนั้นงานที่เอามารวมเป็นหนังสือ-
ทำมือเป็นแบบไหนคะ

พี่วรา : เป็นคนที่ไม่ถนัดเรื่องบทกลอนเลย เล่มแรกเป็นเรื่องสั้นแนวทดลอง
ชื่อ ฟาดฟันเพราะคำรัก ภาคนี้ไม่มีคำบรรยาย ถือเป็นเรื่องสั้นแบบไดอะล็อค
ใช้คำพูดแสดงอากัปกิริยาของคู่สนทนา โดยไม่มีคำบรรยายแม้แต่คำเดียว

หนังสือทำมือชื่อ ฟาดฟัน...เพราะคำรัก

Deewrite :ปัจจุบัน กระแสหนังสือทำมือเหมือนจะอ่อนแรงลงไป ไม่ทราบมอง
จุดนี้ยังไงบ้างคะ

พี่วรา : หนังสือทำมือ ก็เหมือนเรื่องราวทั่วๆ ไป มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย แล้วเกิดใหม่ 555
พูดจาธรรมะมากๆ จริงๆ ก็เป็นคนธรรม(ดา) อะไรที่เราปล่อยให้เกิดมาเยอะๆ เหมือน
ประชากร ก็มีแต่ปริมาณ ไม่มีคุณภาพ แต่ถ้าจะควบคุมคุณภาพ ประเทศก็โตไม่ทันเขา
///ว่าไปโน่น ดังนั้น มันก็เป็นยุคๆ นะ กระแสทำมือแรง คนแห่กันมาทำ พอคนทำเยอะ
คนอ่านก็เริ่มมีตัวเลือก ทีนี้ คุณภาพต้องตามมา ปริมาณก็จะลดลง คนที่อยู่ได้ ต้องมี
คุณภาพหรือไม่ก็บ้าเท่านั้น 555 หรือบางคนมีทั้งสองอย่างพร้อมกัน

Deewrite ://เริ่มใกล้ตัวยังไงพิกล

พี่วรา : //ตอนแรกจะบอกว่ามีรุ่นน้องคนนึง มันบ้า 55555 //กลัวโดนเซ็นเซอร์

Deewrite : //แอบถอนหายใจ พร้อมเขวี้ยงงูให้พ้นคอ// ผลงานที่ตีพิมพ์เล่มแรก
เคยเป็นหนังสือทำมือมาก่อนใช่ไหมคะ

พี่วรา : อืม... ถ้าในระยะหลังนี้ใช่ แต่ถ้าผลงานชิ้นแรกจริงๆ ไม่ใช่ ผลงานชิ้นแรกๆ
ก่อนมายุคหลังนี้ เป็นความเขินอายทางตัวอักษรที่ไม่ค่อยอยากจะพูดถึง 555
เพราะตอนนั้นยังเป็นเด็กน้อย ก็เขียนอะไรไม่รู้ อ๊ายอาย

 
นวนิยายขนาดสั้นที่ได้ตีพิมพ์กับ สนพ.อัญมณี

Deewrite :ตอนนี้มีผลงานออกมากี่เล่มแล้วคะ

พี่วรา : นับเอาแบบที่พ้นโคลนตมแล้วนะ 1 2 3 4 5 6 มั้ง เดี๋ยวๆ มีของตัวเอง 3 เล่ม
มีรวมกับคนอื่น 3 เล่ม น่าจะใช่ //แสดงให้เห็นถึงความภาคภูมิใจมากๆ

Deewrite :ชอบเขียนแนวไหนคะ

พี่วรา : เอาชอบใช่ไหม ไม่ใช่ที่ทำได้ดีนะ คือจริงๆ ถ้าถามว่าทำได้ดีแนวไหน จะตอบได้
ง่ายมากว่าไม่มีเลย 55555 ที่ชอบจริงๆ คือ เรียลลิสติค/คอมมาดี้ งงมะ คือจะบอกว่า
โรแมนติก/คอมมาดี้ มันก็ไม่ใช่หรอก เพราะชอบเขียนแบบที่มันอยู่บนพื้นฐานของ
ความเป็นจริงในสังคม ไอ้แบบโรแมนติกนี่ บางทีไม่เคยเจอในชีวิตอันแล้งแค้นนี้เลย
55555 คือชอบเขียนเรื่องความรัก ในชีวิตจริงแล้วขำๆ เพราะเป็นคนมองชีวิตขำๆ

//ยิ่งตอบยิ่งงงไหม คนตอบงงมาก

   
ผลงานรวมเรื่องสั้นกับนักเขียนท่านอื่น
เธอปลูกดอกไม้ไว้ในใจฉัน-สนพ.ไม้ยมก,
รักคือให้มิใช่รับและ ยิ่งห่างยิ่งห่วงใยยิ่งไกลยิ่งคิดถึง กับ สนพ.อักขระบันเทิง

Deewrite : ผลตอบรับจากผู้อ่านเป็นอย่างไรบ้าง

พี่วรา : งานที่พิมพ์เหรอ สนพ.กับเพื่อนๆ เขาก็ว่าดีนะ คือคาดว่าเขาคงหลอกเรา แต่คน
เราต้องเลือกที่จะฉลาดเฉพาะเรื่องที่ควรฉลาดใช่ไหมคะ อีกอย่างเราเป็นคนเชื่อคนง่าย
ใครพูดอะไรดีๆ เชื่อหมดเลย สรุปผลตอบรับ ดีมาก ฮ่า (อารมณ์ดีสุดๆ)
  

ผลงานล่าสุด ไม่รู้เลยใช่ไหมว่าใคร "รัก" สนพ.อักขระบันเทิง

Deewrite : ผลงานล่าสุดที่ออก ชื่ออะไรคะ

พี่วรา : ล่าสุดคือ ไม่รู้เลยใช่ไหมว่าใครรัก แต่ถ้ารวมก็ ยิ่งห่างยิ่งห่วงใย ยิ่งไกล
ยิ่งคิดถึง กับ รักคือให้มิใช่รับ  สองเล่มนี้ออกมาพร้อมกัน

Deewrite : อยากให้พูดถึงผลงานล่าสุดทั้งสองชิ้นค่ะ

พี่วรา : ทั้งสองเล่มพี่ทำกับอักขระบันเทิง โดยเป็นการรวมนักเขียนของอักขระ โดยพูดถึง
สิ่งเดียวกันในมุมมองของแต่ละคน   ยิ่งห่างยิ่งห่วงใย ยิ่งไกลยิ่งคิดถึง   พี่เขียนให้
ผู้ชายคนหนึ่ง 5555 เป็นผู้ชายคนแรกที่อยู่ไกลปืนเที่ยงมากๆ  ส่วน   รักคือให้มิใช่รับ
พี่ก็เขียนให้ผู้ชายอีกคนนึง ฮา... คนนี้รักมากมากที่สุดในชีวิต(จริงๆ พี่มีผู้ชายที่รักมากที่สุด
ในชีวิตอยู่ 2 คนนะ) แต่เรื่องนี้จะเศร้า แงงงงงงงงงงงงงงงง (สองคนที่ว่า ก็น้องสองลิงสุด
ที่รักไงคะคุณผู้อ่าน^ ^)

Deewrite : ตอนนี้แบ่งเวลาให้กับการเขียนยังไงบ้างคะ

พี่วรา : นั่นสิ ฮา... แบ่งเหรอ ไม่ได้แบ่งมั้ง พี่เป็นคนไม่ค่อยมีระเบียบ ระบบกับชีวิตนัก
แล้วก็ไม่คาดหวังอะไรกับสิ่งที่ทำเลย ถ้ามีเวลาว่าง มีอุปกรณ์การเขียน มีเรื่องราวจะเขียน
และมีความต้องการจะเขียน พี่ก็เขียน 55555 ปัจจัย 4 ในการเขียนเรื่องของพี่ แต่ถ้า
ทำแบบนี้ ชีวิตจะไม่มีเงินซื้อปัจจัย 4 ในชีวิต เพราะจะได้งานไม่สม่ำเสมอ แต่ไม่เป็นไร
เนอะ เราพวกบริโภคความสุข ถ้าจะตายขอให้มุมปากยิ้ม ใบหน้าเปี่ยมสุขละกัน ฮา...

Deewrite : ปกติจะใช้เวลาในการเขียนงานแต่ชิ้นนานแค่ไหนคะ

พี่วรา : ไม่มีปกติเลย ถ้าเรื่องสั้นก็จะแป๊บเดียวไม่นาน เพราะมันสั้นไง อาจจะ 10 นาที
หรือเร็วกว่านั้น ขึ้นอยู่กับความสนุกในการเขียน แต่ถ้านิยายขนาดสั้น บางทีก็ 2-3 วัน
ถ้าขนาดยาวบางเรื่องเขียนมา 10 ปีละ ยังไม่จบเลย คือจริงๆ มันขึ้นอยู่กับว่า ตัวละคร
ของเราเขาอยากจะเล่าอะไรให้เราฟัง ถ้าเขาอยากนั่งเงียบๆ หรือเขายังคิดไม่ออกว่า
เขาจะทำอะไร เราก็ไม่มีอะไรจะเขียน โทษตัวละครซะงั้น 555

Deewrite : ในการเขียนงานแต่ละเรื่อง อะไรคือความคาดหวังที่คิดว่าผู้อ่าน
จะได้รับจากเรื่องราวนั้นๆ นอกจากอรรถรสในการอ่านและความสนุกสนาน
ของเนื้อเรื่อง

พี่วรา : พี่เป็นพวกสุขนิยมอย่างที่บอกตั้งแต่แรก พี่จะเขียนถึงมุมสวยๆ ของความรัก
จะอกหัก รักร้าว เราไม่เข้าใจกัน แต่มันต้องมีเหตุผล มีมุมมองที่สวยงาม มันอยู่ที่เรา
จะมองไง ไม่งั้นพวกที่มีรายได้ไม่กี่บาท มีภาระเยอะแยะ พิการ หรือไม่มีคนรัก พวกนี้ก็
ตายหมดนะถ้าชีวิตไม่มีมุมสวยงามอยู่เลย เพียงแต่เราจะหามันเจอไหม หรือจะมองข้าม
มันไปไหม เรื่องความรักในแบบของพี่ก็จะเป็นรักแบบที่ไม่มีใครผิด คนมีความรัก
นอกจากจะใช้ความรู้สึกแล้ว ยังต้องใช้สมองด้วย เออ..บางตัวละครก็ใช้เยอะไปนะ 55555
จนบาง สนพ.ถามเลยว่า รักแบบไม่มีเหตุผลบ้างได้ไหม  เอ๊ะ.! ถามว่าอะไรนะ  อ่อ ...
คนอ่านได้อะไร ไม่รู้เหมือนกัน เอิ๊กซ์ ! มันขึ้นอยู่กับว่า คนอ่านมองเห็นสิ่งที่พี่จะบอกไหม
มากกว่า คาดหวังไม่ได้ เพราะคนเราไม่เท่ากัน

Deewrite : ช่วงนี้กระแสลอกงานกำลังมาแรง ข่าวล่าสุดทราบว่าบันทึกของพี่วรา
ก็ถูกลอกไปดัดแปลงข้อความเหมือนกัน ไม่ทราบว่ามองเรื่องนี้ยังไงบ้างคะ ทั้ง
การลอกเลียนผลงานของผู้อื่นไปดัดแปลง และการนำข้อความไปใช้โดยไม่อ้าง
ถึงแหล่งที่มา (คำถามนี้อินเทรนด์สุดๆ ^ ^)

พี่วรา : ฮา... คือมันเป็นเรื่องขำๆ ในชีวิตพี่นะ คือไอ้พวกลอกงานไปเพราะมันดี มันโดนใจ
มันทำเงิน อะไรพวกนี้พี่เข้าใจ ของพี่คราวที่แล้วโดนเอางานพวกบันทึก และก็บางบทของ
"ไม่รู้เลยใช่ไหมว่าใครรัก" เอาไปทำเป็นไดอะรีของตัวเอง เออเนอะ...ล่าสุดมีการ
คัดลอกความรู้สึกแล้วนะ ไม่ใช่แค่ลอกพล็อต ลอกข้อความ ลอกตัวละคร นี่ลอกความรู้สึก
ในไดอะรีไป เคยเห็นมะ ขำดี เหมือนมีฝาแฝด

อ่อๆ... อีกเรื่องที่ถูกลอกเป็นฟอร์เวิล์ดเมล์แล้วระบาดมากๆ ก็คือ เช้าวันหนึ่ง...กับผู้ชาย
แปลกหน้า มันเป็นเรื่องสั้นที่พี่เขียนถึงลูกชาย เขียนแบบกึ่งอีโรติกหักมุม เจตนาคือ
เขียนไว้เป็นที่ระลึกให้ลูกชายคนโต แต่ปรากฏว่า...มีคนอยากเป็นแม่เยอะกว่าที่คิดเยอะ
55555 แต่ยังไม่เห็นเขาเอาไปขายนะ คงเพราะมันสั้นมากๆ มั้ง

แต่ถ้าจะให้พูดถึงการลอกงานจริงๆ แบบที่คนอื่นๆ โดนกัน (สมน้ำหน้า ดันเขียนดี อิอิ)
คือเรื่องนี้จริงๆ มันเป็นเรื่องราวระหว่าง คนเขียน คนลอก สนพ. อ่อ...คนอ่านด้วย เอ๊ะ!
ชักเกี่ยวทุกฝ่ายเนอะ คือถ้าคนเหล่านี้บอกว่าไม่เป็นไรพร้อมๆ กัน ก็คือไม่เป็นไร แต่ถ้า
มีใครคนใดคนหนึ่งบอกว่า เป็น มันก็ต้องคุยกัน

เคยได้ยินบางคนพูดว่า ตัวอักษรทุกตัวล้วนมีคนเคยเขียนมาแล้วทั้งนั้น ทำไมเราไม่จ่ายค่า
ลิขสิทธิ์ให้พ่อขุนรามคำแหง แม่เจ้า....คิดได้ล้ำลึกมาก ไอ้ที่เขาเถียงๆ กันเขาไม่ได้หมาย
ถึงตัวอักษร เขาหมายถึงสิ่งที่อยู่ในสมองต่างหาก งานทุกชิ้นไม่ใช่แค่งานเขียนนะ
มันคือความพยายาม สร้างสรรค์ และพากเพียรของคนทำ ไอ้คิดคล้ายกัน ทำคล้าย
กันออกมา คล้ายกันมันก็มี แต่ลายเส้นมันจะออกมาไม่เหมือนกันหรอก ไม่มีอะไรบนโลก
เหมือนกันทุกประการ แม้แต่ผลิตภัณฑ์ที่ออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน อันนี้ไม่ได้ไปเถียง
สินค้าที่ว่ารสชาติเดียวทั่วโลกนะ 5555 คือถ้ามองไปจริงๆ มันต้องทุกตัวแปรเหมือนกัน
ทุกประการ

ถ้าถามพี่ สมมติว่าพี่โดนลอกงานเอาไปใช้เพื่อการพาณิชย์ หรือเพื่อหลอกลวงประชาชน
ในส่วนของมหภาคเลยนะ ไม่ใช่แค่เอาไปแอบอ้างเล็กๆ น้อยๆ พี่บอกได้เลยว่าถ้าลิขสิทธิ์
ในตอนนั้นอยู่ที่พี่คนเดียว พี่ไม่ขำกับเรื่องนี้ พี่จะต่อสู้ตามกระบวนการกฎหมายแน่ๆ
แต่ถ้ามี สนพ.ถือลิขสิทธิ์ในขณะนั้นด้วย พี่จะบอก สนพ.ว่า พี่ไม่ขำกับเรื่องนี้ 55555

Deewrite : สุดท้ายนี้อยากฝากอะไรให้กับผู้อ่านและผู้ที่คิดจะก้าวเข้ามาใน
ถนนสายวรรณกรรมบ้างคะ

พี่วรา : คำถามที่พี่ได้ยินและได้ตอบบ่อยที่สุดก็คือ ถ้าอยากเป็นนักเขียนควรเริ่มต้นอย่างไร
พี่จะตอบว่า ถ้าอยากเป็นนักเขียน ต้องเริ่มจากเขียนก่อน คือถ้าไม่เขียน เอาแต่
คิดก็ไปเป็นนักคิดละกัน ถ้าเอาแต่คิด ก็ไปเป็นนักเขียน เดี๋ยวนี้คนเข้ามาทำงาน
อาชีพนี้กันเยอะ เราต้องระบุก่อนว่า เราอยากเป็นนักเขียนแบบไหน แบบลอกส่ง แบบเผาส่ง
แบบหนักแน่นแต่มั่นคง หรือแบบเขียนเอง อ่านเอง

สำหรับพี่ พี่เลือกเขียนในสิ่งที่พี่อยากเขียน ในสำนวน รูปร่างและความคิดอ่านแบบที่เป็นพี่
จะได้พิมพ์หรือไม่ได้พิมพ์นี่ไม่ใช่เป้าหมายใหญ่  ///แต่ถ้าได้พิมพ์ก็ได้เงินเนอะ   ฮ่า....
มีบางเรื่องที่พี่เขียนแล้ว บก.ชอบ แต่ไม่พิมพ์ ซึ่งพี่ก็ยิ้มได้นะ มีคนชอบ 5555 แต่ถ้าจะให้
เปลี่ยนสำนวนหรือไปอะไรที่ไม่ถนัด ไม่อยากทำ พี่คงทำได้ไม่ดีหรอก เพราะแค่นี้ก็จะแย่
่อยู่แล้วเนอะ

ตอบตรงคำถามบ้างหรือเปล่าเนี่ย ขอบคุณที่ถามนะจ๊ะ เพราะนานละไม่ค่อยมีใครอยากถาม
ฮา..

สัมภาษณ์โดย อัญชา ณ deewrite.com
บันทึกเมื่อ 29 พ.ย. 2549